Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Μια μικρή ιστοριούλα

Κάπου στην όμορφη Παροικία κάθεται συλλογιζόμενος και περισσότερο απορροφημένος στις σκέψεις του και την μονοτονία της στιγμής, αισθάνεται σχεδόν χαρούμενος, όταν ξαφνικά αυτή την χαρούμενη μονοτονία του την διακόπτει ο χτύπος του τηλεφώνου:
-Καλησπέρα ... Ο ... είμαι
Καλησπέρα, ποιος; ...
-Έλα μωρέ ο ..
Α... κατάλαβα τι θέλεις;
-Τι ήταν αυτά που είπες σήμερα, με στενοχώρησες πολύ, δεν έπρεπε να με χτυπήσεις τόσο πολύ...
Σιγά το χτύπημα ακόμα δεν έχεις ακούσει τίποτα για να σταματήσω παραιτήσου...
-Επειδή το έχω σκεφθεί καλά, έλα από το γραφείο μου, όχι νωρίς εκεί γύρω στα μεσάνυχτα να το συζητήσουμε και πιστεύω ότι θα τα βρούμε...
Σιγά μην έρθω, τι διάολο βρυκόλακας είμαι; χριστιανός άνθρωπος άντε στο διάβολο μην με κολάζεις και ότι είχα αρχίσει να νυστάζω, άμα με θες έλα να με βρεις...

Ο νοών νοείτω...
Μπορεί να τα είπαν κάπως έτσι ή με πιο λίγα λόγια, εγώ έβαλα τα υπόλοιπα εσείς καταλαβαίνετε ποιοι είναι;

3 σχόλια:

  1. Όταν το τσιμέντο είναι φρέσκο το 'βρέχουμε' γιατί αλλοιώς θα ραγίσει και είναι για πέταμα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΠΟΙΟς ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ Ο ΑΡΑΧΤΟς ΠΟΥ ΠΙΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΤΟΥ? γιατι αν προκειται για τον καραγιαννιωτη εισαι για δευτερη φορα off sight.
    μηπως υπαρχει και καποιος αλλος που τα λεει καθε μερα και δεν τον γνωριζω? πες μου τη συχνοτητα να συντονιστω μηπως μαθω καμμια αληθεια που δεν ξερω!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν πρόκειται για σένα φίλε Χρήστο, αν ήταν να γράψω κάτι εναντίον σου θα έλεγα τ' όνομά σου, το συγκεκριμένο περιστατικό έγινε πριν μια εβδομάδα περίπου.
    Για θυμήσου ποιον είχες στο ταδιόφωνο.
    εγώ από σπόντα το έμαθα χθες και είπα να το δώσω για να δω αντιδράσεις.
    Ο ΚΡΙΤΩΝ έχει δίκιο για το τσιμέντο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή